KALEMİNİZE KELİME DÜŞMEZ ARTIK

Kaleminize kelam düşmez artık, tebeşirlerine kan bulaştı öğretmenlerin, yalnız bir şehrin uğultusunda biraz sızısıyla yarınların, tek başına bir devrim türküsü söylemekti, sahibi olduğumuz rüyalarda hep yeniden öldürmek hayatı, tutunmak isterken yaşamaya, kırıntıları düştü soframıza mutlulukların, dengede yürüyüşün adına yapılırken müsabakalar, ahiret penceresinden dövmek insanlığı, kınadığımız kan kokulu çocukların ardından  , açmak sonuna kadar bir tiyatro perdesini, ne ara katil oldu süt kokan ağızlar, yıktığımız anılara çarparken ayağımız , sol sesini arar kulaklarımız, bir gazetenin baş sayfasına atılırken isimler, bildiğimize yabancıyız, sırtımıza gönüllü aldığımız yükler ne zaman kamburu oldu çelimsiz bedenlerin ,masmavi bir derinliğin içinde bağırıp çağıran çocuklar, can havliyle kaçarken sırtımızda tanıdık kurşunlar, kaybederken yarınları pamuk ipliğine bağlı dilimizdekiler, tertemiz isterken bembeyaz kağıtları, onların masumdur kelimeleri, aydın adımlar büyütürken nesli, karşımızda nedendir hep aynı bebek resmi, simsiyah gömlekler üzerimizde, ardımız  bahar, sancısı vuruyor cehaletin ,unutuyoruz umut dolu yarınları, dakikaların nabzını tutarken tutuyoruz sendeleyenleri , takvimleri çizerken eritiyoruz saatleri, bekliyoruz ellerimizle hürriyeti, yarının sahiplerinin dili kelepçesiz, zincirlerle bağlanır kitap esareti, köle diye satılır pazarlarda özgürlüğün asaleti, uyuturuz aslımızı, kökleri çürürken çınarların, dallar sarı benizli, koridorlarda izdiham, nedir bu siren sesi, açıyor  geçmişin siyah gülleri, büyüyor çocuklar ayaklarında ölümün sesi, 
Kaleminize kelime düşmez artık, tebeşirlerine kan bulaştı öğretmenlerin…